Një Shehid Amerikan
Një Shehid Amerikan

 

Të gjitha falenderimet i qofshin Allahut Zotit të gjitha botrave. Dhe paqja dhe shpëtimi qoft mbi të Dëguarin e Allahut dhe mbi të gjithë ata që e pasojnë rrugën e tij deri në ditën e fundit. Më pastaj:

Unë vendosa ta shkruaj këtë si një lloj përkujtimi për vetën time dhe për vëllezërit dhe motrat e mia.Nëse shohim shembuj të njerëzve të kohës së sotme duke pasuar rrugën e selefëve tanë në fjalë dhe vepra vetëm se do të na forcoj neve që të vazhdojm që të përpiqemi dhe na bënë neve që ta shohim shkallën e lartë të të dashurëve të Allahut dhe se nuk janë të pa mundëshmed dhe të pa arritshme.

"E gjithë ajo që dëshiroi është të bie shehid në Kashmir. Unë nuk dëshiroi të bëhem i famshëm dhe i mirënjohur."

Këto ishin fjalët e Abu Adem Xhibril el-Amerikit ne ecnim rreth qendrës në muridke, Pakistan. Duke shëtitur rreth xhamis dhe shkollës së madhe dhe shikuam kuajt në shtallën e kuajeve, ne biseduam për vështirësit e ushtrimeve dhe për xhihadin në përgjithësi. Abu Ademi ishte vetëm 19 vjeqar kur ai shkoi në fushën e vrasjes në Kashmirin e okupuar.

I lindur në një familje që mendohet të jetë e pasur në Atlanta në Xheorxhia, Abu Ademi gjdoherë ka qenë i shkëlqyeshëm në shumë aktivitete si fëmijë. Ai e kishte zakon që të shkoi me familjen e tij në kishën Baptiste Ebenezer, kisha e Dr. Martin Luther King jr.Edhe para se ta pranoi islamin është njohur si person i butë dhe i kujdesëshëm. Ai gjdoherë përpiqej që atë që e bënte ta bëjë në mënyrë të shkëlqyeshme. Allahu në mëshirën e Tij të pafundëshme pa diq në zemrën e Ebu Ademit, prandaj Ai kishe vënë në zemrën e tij dëshirën që ta kërkojë të vërtetën pasiqë ai nuk ishte plotësisht i kënaqur me Krishterizmin si fe. Ai e ka pas zakon që të mbledh dhe të lexoi libra për islamin, jahudizmin, budizmin dhe fe tjera anemban botës.Ishte pas të hulumtuarit që Allahu ia zgjeroi zemrën e tij dhe e udhëzoi atë në Islam dhe elhamdulilah.

Abu Ademi është njohur si pjesmarrës i xhamis west end në Atlanta, xhamija tani më e Imamit të burgosur Xhemil el-Emin, Allahu e liroft. Ai ka qenë i njohur si i tërhequr në vetvete dhe të ketë lexuar shumë. Gjatë kësaj kohe ai ende mbante frikë pasi ka qenë i ri në Islam dhe nuk ka ditur për ndalesat e tijë. Pas përfundimit të shkollës së mesme ai u largua nga Atlanta për të shkuar në kolegjin në Durham në Karolinën veriore rreth 4 orësh largësi. Ka qenë në Durham ku ai e kuptoi më detaljisht islamin dhe realitetin e gjendjes së Muslimanët që po ndesheshin në shumë vende.

Në të vërtet Allahu më i larti e bekoi Ebu Ademin me shoqëri të mirë në Durham, prej të cilëve pati shumë dobi.Ishte me ta që e mësoi akiden e Muslimanëve në detaljie dhe ka qenë me ta që e ka mësuar sunetin. Ka qenë në këtë ambient që Ebu Ademi filloi të lexoi për punët e Muslimanëve në vendet siq ishin Bosnia, Burma, Kashmiri dhe Qeqenia. Ai u bë shumë i merakosur për shtypjen e vëllezërve dhe motrave të tia dhe dëshironte të bëjë diq. Ishte kjo gjendje kritike që Ebu Ademi ta braktis kolegjin dhe të filloi të përgaditet për udhëtimin që shumica as që mendonin për atë - përgaditjen për Xhihad.

Dëshira e madhe për të bërë Xhihad kundër armiqëve të Allahut s`shpejti e mbisundoi Ebu Ademin dhe ai e filloi një program të ushtrimeve për ta përgaditur vetën për vështërsit ekstreme të gjendjes së betejës.
Ndoshta ne duhet ti kushtojm vëmendjen dhe të kemi dobi nga programi i tij.

Përgaditja:

Ebu Ademi filloi shumë e më shumë ta kaloi kohën në xhami. Ai i shtoi namazet dhe agjërimet e tij vullnetare. Ai filloi ta lexoi kuranin gjdo ditë dhe të memorizoi duat e Pejgamberit (sav) për gjdo rast. Ai gjithashtu filloi që ta zgjatë qëndrimin në namaz dhe që ta ndërtoi kushun (nënshtrueshmërin dhe përulësin). Ebu Ademi derisa edhe ushqimin dhe pijen e zvogloi dhe gjumin e tij në mënyrë që të jetë i gatshëm për vështirësit e xhihadit. Ai e kuptoi se xhihadi është lidhur drejtpërsëdrejti me terrbije (kultivim shpirtëror) të personit.

Përgaditja e Ebu Ademit për xhihad nuk ishte e lidhur vetëm me anën shpirtërore. Ai gjithashtu ndërmuarr përgaditje fizike në formë të vrapimit, ushtrimeve dhe taktikave ushtarake.Një ditë ai shkoi në një shitore ushtarake dhe bleu një palë danerka. Për juve që nuk e dini, daneret janë qizme shumë të rënda dhe të ashpra ushtarake dhe gjuetie sikurse të kesh mbathur një tonë.Ebu Ademi do të vraponte vetëm se në këto qizme, dhe do të refuzonte që të mbath patike vrapimi.Raportohet se ai e ka pas zakon që ta lidhë një litar të gjatë rreth belit të tij me një bllok katror të lidhur në fundë - duke vrapuar në këtë mënyrë për kondicion.

Allahu gjithashtu e ka bekuar Ebu Ademin me vëllezër në rrethin e tij me përvojë ushtarake. Ai pati dobi shumë nga njeri i cili kishte qenë ish ushar Amerikan reinxher, reinxherët janë një grupë elitë në ushtrin Amerikane. Pas disa muajve të të ushtruarit shpirtërisht dhe fizikisht ai ishte i gatshëm. Në Nëntor të vitit 1997 ai shkoi në Kashmir.

Ushtrime Komandosësh:

Ebu Ademi filloi të ushtruarit e tij në Ramazan të vitit 1997 me muxhahidinët e Lashkar Taiba. Lashkar Taiba janë muxhahidinë të ahli sunetit në Kashmirë dhe janë prej luftëtarëve që më s`shumti ia kanë frikën në luginën e okupuar. Ai zgjodhi që të ushtroi në kohën më të vështirë të vitit - në mes të dimrit.

Unë besoi që sa më shumë që të kalosh nëpër vështirësi gjatë ushrimeve, të ushtruarit tuaj do të ketë më shumë begati. Muxhahidini do të kaloi nëpër gjëra gjatë kursit të ushtrimeve të cilat do ta pastroin atë sikurse që zjarri e pastron arin. Ai nganjëher do të kaloi nëpër gjëra që do ta bëjnë të thotë,

"O Allah Ti e dinë se kjo është vetëm për Ty dhe Unë vetëm kaloi nëpër këto vështërsi ekstreme për hirë Tëndin. Nëse Ti nuk më ndihmon mua unë nuk do të kam mundësi që të vazhdoi!"

Në mënyrë që ti fusish në grusht vështirësit dhe sprovat e mëdha sikurse ato nëpër të cilat Ebu Ademi duhet të kaloi ti duhet ti kuptosh faktet në vijim:

1. Kashmiri gjendet në kodrën hindu kush, kodra më e lartë në botë.

2. Kampi i ushtrimeve gjendët në 12.000 metra lart në kodër. Qyteti që shihet është 14 000 metra mbi nivelin e detit. Kjo do ti vënte vëllezërit në 26 000 metra mbi nivelin e detit. Pra mund ta imaxhinosh se sa vështitrë është të bësh ushtrime atje, e aq më pak të marshosh nëpër kodra.

3. Kashmiri ka dimrat më të ftohët në rrethin, me borë në kodra që arrin 20 hapa thellësi apo më shumë.

4. Të ushtruarit kryesisht përbëhet nga të marshuarit natën dhe ditën me qantë shpine prej 35 kg. Kjo bëhet për përgaditjen e Muxhahidinit për Kashmirin e okupuar. Infiltrimi merr më shumë se 7 netë duke u ngjitur (nëpër kodra) gjithashtu duke kaluar nëpër pika të ruajtura rëndë me tela të theposur dhe kurtha të minuara.

5. Lugina e okupuar është shumë më e vështirë dhe me intenzive se sa `kodrat e vogla ` të azadit apo të Kashmirit të lirë.Në Kashmirin e okupuar , kodra e zakonshme është ndërmjet 12 000 dhe 17 000 metra lartësi.

Ebu Ademi vazhdoi të ushtruarit intensiv në dimër ndërsa të njëjtën kohë duke qenë agjërueshëm. Ebu Ademi është njohur të ketë bartur peshë ekstra dhe të marshoi pa marr parasysh se qka. Ai ushtroi dhe e kujtoi premtimin e Allahut.

"Nëse e ndihmon Allahun, Allahu do të ndihmoi ty dhe do ti bëjë këmbët e paluhatshme."

Ai gjdoherë përpiqej shumë dhe të bëjë dua shumë herë ndaj Allahut për paluhatshmëri për në rrugën e Xhihadit. Ai do të agjëronte gjatë ditës ku ai vraponte nëpër rrugët e kodrave të Kashmirit të ftohtë. Ai do të ushtronte taktika ushtarake duke iu mpirë gjymtyrët nga ashpërsia e të ftohtit të dimrit.Ai do të vazhdonte të bërtiste `Allahu Ekber` edhe kur fyti i tij ishte i tharë dhe i etur nga mungesa e ujit për shkak të agjërimit. Ai do ngjitej në kodrat e bukura të Kashmirit të mbuluara me borë edhe për kundër asaj që trupi i tij kishte munges të ujit për shkak të agjërimit të tij. Ai e fillonte iftarin me ujë të ndotur ngjyrë kafe që mirrej nga burimi rrjedhës dhe ai do të ngrënte thjerrëza që gjdoherë i shkkatonin atij probleme në trejte dhe në stomak. Dhe ka qenë ai që do të marshonte në netët e ftohta dhe të errëta me vëllezërit e tij muxhahidinë që nga ora 20 deri në namazin e sabahit.

Me siguri gjatë ushtrimeve - një ditë të duket sikurse një vitë i tërë. Pra pas kësaj siq shihen si 124 vite apo më shumë duke ju referuar 4 muajve, Ebu Ademi me sukses e kreu kursin e komandosëve të lashkar taiba. Ebu Ademi nuk u largua nga kampi i pa dëmtuar.Ai muarr ngrirje në gishtat e këmbëve të tij për shkak të ashpërsis e të ftohtit. Edhe pas kohës së pranverës, majet e gishtave të tij të këmbës ende ishin të mpirë. Ai gjithashtu kishte marrur sëmundje serioze të stomakut që i shkaktuan ati që të humb shumë në peshë. Kur e pyeta për atë ai u përgjigj,

"Unë do të shkoi atje inshAllah pamarr parasysh, Unë nuk kam arritur aq që të ndalem tani."

Unë gjithnjë e kamë pëlqyer vendosmërin e tij. Pas disa javëve të shërimit dhe të pushimit, Ebu Ademi muarr lajmin për të cilin e kishte pritur shumë. Emiri (komandanti i Muxhahidinëve) i tha atij, "përgadit qantën tuaj". Ti ke për të shkuar në xhamu për sulm!" Ebu Ademi shëndriste nga gëzimi dhe lumturia,

"Unë përfundimisht e kamë rastin që të shkoi dhe të bëjë xhihad fisebililah (për hirë të Allahut)!"

Pas dy javë e gjysmë unë u takova përsëri me Ebu Ademin në sektorin e sulmit për tu përgaditur që të infiltrohemi me atë për në luginën e okupuar. Ne vetëm po pritnim për intervalin kohor që me kujdes të infiltrohemi në luginën e okupuar të Kashmirit për ti goditur dhe shkatërruar armiqët e Allahut, hindusët dhe Sikët nga ushtria indiane. Nganjëherë kjo pritje e gjatë është prej pjesëve më të irrituara të xhihadit, që nganjëherë kjo referohet si ribat. Eshtë në këtë pikë që personi duhet ti ruaj mendimet e tij dhe ta okupoi vetvetën para se të shkoi në betejë.

Karakteri dhe sjelljet e tija:

Ebu Ademi ka qenë i qetë edhe kur ka folur me zë të lartë. Ai kishte një mënyrë shumë të thjeshtë dhe të butë. Ai asnjëherë nuk sillej me ashpërsi dhe as të argumentohet pa nevojë. Në mëngjezet e herëshme pas namazit të sabahit, ai do të vraponte rreth 2km me qantën e tij të mbushur me tjegulla dhe gurë me peshë prej 50 kg.Ai do të ngjitej dhe të zbriste nga një ujvarë me të njëjtën qantë. Pas kryerjes së asaj pune, ai këthehej në bazë dhe do të bënte një dush, dhe për të ngrënë mëngjezë me vëllezërit e tij dhe pastaj që të vazhdoi për në xhamin e vogël që ne e kishim dhe ta memorizoi Kuranin dhe dua të zgjedhura nga libri `hisnul Muslim`.

Vëllau ynë në shikimin tim ishte, zahid i vërtet (një person që i largohet shkëlqimit të jetës së kësaj bote) ai gjdoherë u jipte sadak vëllezërve të tij që kishin nevojë. Ai është parë gjdoherë të ketë mbështjellur rreth kokës një shall me katror të bradhë dhe të zinjë. Unë shikova një foto të tij në Amerikë pasi që ishte bërë Musliman dhe ai kishte të njëjtin shall rreth kokës së tij. Mua më kujtohet se ai ka qenë njeri që gjdoherë na ka përkujtuar për Allahun dhe ditën e fundit. Një ditë disa vëllezër ishin ulur dhe bisedonin bisedë të kotë, Allahu i falt ata. Kur filluan bisedën e tyre të kotë Ebu Ademi u ngritë lartë menjëherë dhe ju tha të gjithë vëllezërve,

"Ju djelmosha po ma mbytni imanin timë me këtë bised.Keni frikë Allahun!"

Ebu Ademi gjdoherë ishte këmbngulës që të falej në pjesën e tret të natës. Allahu e mëshiroft atë, Mua nuk më kujtohet se e ka humbur donjë namaz nate - derisa asnjëherë. Njëra prej përpikmëris interesante që na tregon neve për virtytin e Ebu Ademit (nahsabuhu kadhaalika wa la nuzzakee ala allahi ahadan) ishte kur ne u nisëm për ti provuar armët tona. Ne shkuam në një vendë të largët dhe të zbrazët që ti provojm armët tona para infiltrimit. Në bazë të kësaj ne të gjithë ndiem se koha jonë është afër. Ne provonim granatat në kalashnikovat tonë duke hapë zjarrë. Ne hapnim zjarr me granata të vjetra që ishin ruajtur një kohë të gjatë. Një vëlla gjuajti me granatë dhe thjesht ajo u hodh 3 hapa para nesh ( ne ishim në një grumbull të madhë). Pasi që ne të gjithë u hudhëm që të mbrohemi nga ekspolzioni i pritur që ishte vetëm 3 hapa para nesh, Ebu Ademi më shikoi mua dhe tha,


"Ne ikëm dhë nuk e kujtuam Allahun! Qka është me ne?"


Unë isha plotësisht i habitur se si ai i kuptonte gjërat. Të gjendësh me të gjdoherë do të kishe dëshirë që të bëshë xhihad dhe dhikër Allahut (s`paku unë për vete) Allahu na bashkoft neve të gjithëve me shehidët. amin.


Mua më kujtohet kur ne të gjithë ishim duke fjetur pas namazit të drekës, u zgjova dhe dola jashtë që të marrë pakë air të pastër. Unë dola jashtë vetëm që ta shohë Ebu Ademin duke praktikuar të gjuajturit dhe manevrimin e tij me ak- 47 në diellin e nxehtë. Unë i thash vetës sime "subhanAllah! kur do të ndalet ai?" Allahu më i Lartë na dhuroft neve vendosmëri sikurse Ebu Ademit, amin.
Dhe unë kurr nuk e harroi kur vuante nga sëmundjet e stomakut, ne të gjithë vendosëm që ta përdorim suneti e Pejgamberit (sav) tonë të dashur duke përdorur gotat apo në Arabishte `hixhamah`.Njëri prej vëllezërve tonë atje, Ebu Jahja i cili ishte 48 vjeqar veteran i Afganistanit, bëri hixhamah në dy shpatullat e Ebu Ademit. Pas hixhames, Ebu Ademi u shëndosh nga sëmundja 100% ve elhamdulilah!


Sulmi:


Ishte rreth 5 Korrikut që grupa jonë prej 10 vëllezërve që ju arriti ajo që e pritnin: lajmi për të sulmuar luginën e okupuar. Pas dy ditëve të përgaditjes, armët u testuan për gjuajtje, u pastruan dhe u vun në shënjestër.Paisjet dhe mekanizmat u shpërndan.Magazionet mbusheshin dhe imani ishte lartë si kurrnjëherë duke pritur rastin që Allahu të jetë i kënaqur. Ishte koha për të bërë xhihad dhe për të siguruar disa shkallë në Xhenet. Dhe si gjdoherë, Ebu Ademi kërkoi që ai të bart më shumë mekanizëm dhe municion se gjdonjeri në grup. Allahu Ekber !!!
Fatkeqësisht, disa prej nesh u ndan nga Ebu Ademi dhe grupa e tij për shkak të faktorëve të jashtëm, pra kjo pikë e sulmit do të jetë hera e fundit që do ta shohë vëllaun timë Ebu Ademin, Allahu e mëshiroft. Në të vërtet, ai qante nga gëzimi dhe në të njëjtën kohë, duke kuptuar se kjo është hera e fundit që ne do ta shohim atë pas një kohe.


Ebu Jahja tha për të,


"Kur ne u infiltruam në zonën kufitare të Kashmirit në errësir të zezë dhe me mjegull ai (Ebu Ademi) gjdoherë ishte përpara grupës - asnjëherë nuk mungonte. Kur u ndalëm për 10 minuta që të pushojmë, ai u ulë pranë meje dhe shikoi kah qiejt dhe tha, elhamdulilah."Unë pastaj e pyeta atë, "Qka të shtyri që ta thuash atë mu tani ?" për të cilën u përgjigj,


"Tërë jetën unë dëshiroja një copë (armë) dhe disa granata dhe një thikë dhe tani e kamë copën time (pistolet makraov 9mm) dhe automatikin timë (ak-47) dhe unë kamë granatat dhe thikën time. Dhe është për hirë të Allahut."


Ebu Ademi dhe skuadra e tij e vëllezërve lansuan sulëm të përgjakshëm ndaj pozicionit ushtarak në regjonin Doda të Xhamus. Raportimet japin për të kuptuar se prej 34 indianëve të vrarë në akcion, Ebu Ademi ishte përgjegjës për vrasjen e 19 prej tyre. Allahu Ekber!
Ishte saktësisht në kohën e shehidllëkut të tij (inshAllah) kur pashë një ëndërr në të cilën e pashë Ebu Ademin në sektorin e bazës së sulmuar. Ai ishte këthyer nga luftimi.Flokët i ishin rritur dhe në rrobat e tij kishte gjak të freskët. Ai shëndrriste nga gëzimi për të më parë mua. Unë pastaj e pyeta, "Si ishte ?" të cilës iu përgjigj,


"Ishte vështirë por e vlefshme."

Pas kësaj ëndrre, Mua më arriti lajmi se shoku im i ngusht, Ebu Ademi - më ka tejkaluar mua për qëllimin tonë të respektueshëm -është-shehadeh fi sebililah (inshAllah).

Unë e kujtoi njëherë që më kishte thënë, "Unë kamë dëshirë që të goditem në gjoksë në mënyrë që shpirti mos të më dalë menjëherë dhe unë të kem mundësi që ti bëjë sexhde Allahut në fushëbetejë para se shpirti imë ta lëshon trupin timë."

Unë jamë kurioz që ta dijë se a i është plotësuar dëshira e fundit apo jo.

Ebu Adem Xhibril el Ameriki asnjëherë nuk ka përdorur drogë para Islamit dhe kur e braktisi këtë botë ai ende ishte virgjin, diqka që është shumë e rrallë për rinin Amerikane.

Lajmi i tij i arriti familjes së tij jo-Muslimane në Atlanta. Dhe ka qenë pas dëgjimit të këtij lajmi, që motra e tij më e vjetër, Lisa që e pranoi shehadetin dhe hyri në Islam. Allahu e bëft atë si vëllaun e saj. Amin.

"Dhe mos i konsideroni ata që janë mbytur në rrugën e Allahut si të vdekur. Jo ata janë të gjallë tek Zoti i tyre duke u furnizuar" (Ali Imran)

E SHKRUAR NGA ROBI QË KA NEVOJË PËR MËSHIRËN DHE TEUFIKUN E ZOTIT TË TIJ.